vanmorgen pmt gehad. stil gestaan bij het altijd bezig moeten zijn, moeten opruimen-afwassen e.d. e.d. Daarna verder gegaan met ademhalingsoefeningen, door in en uit ademing te combineren met bewegingen. Moest daarvoor op de grond liggen. Gewoon maar zo goed mogelijk mee gedaan. Ik denk dan: ik moet dit kunnen, niet zeuren e.d. Achteraf voelde ik me er heel naar bij. Zei ik ook wel. Maar wilde eigenlijk meteen weg. Voelde me zo kwetsbaar. Rotgevoel kwam door het feit dat ik eigenlijk gewoon zó over mn grenzen heen ga en daarnaast het gevoel blijf hebben dat ik het niet goed genoeg doe. De waardering van iemand is blijkbaar belangrijker dan wat ik wil. Maar kon er eigenlijk niet goed over vertellen want ken haar nog maar zo kort.