Vandaag therapie gehad. Was wel redelijk. eerst zat ik erg vast weer in: ik doe het niet goed genoeg. Haar kleine schets gegeven van hoe het in mijn hoofd gaat, was denk ik wel inzichtelijk. Ik voel me dan bijv rot en en niet heel positief in het gesprek, gedachten: ze vindt me een zeur, een last, ik moet het nu toch wel zelf kunnen, ik zou beter moeten weten, misschien heb ik wel ziektewinst, misschien denkt zij dat wel, ik wil zo hard mn best doen e.d.

Kwam nog grotere riedel uit dan bovenstaand, maar luchtte wel wat op. Mijn schema hoge eisen heeft zo ontzettend veel invloed. Dat is namelijk ook de compenstatie van mijn schema defect/schaamte. Als ik veel bezig ben met hoe goed ik het allemaal moet doen dan voel ik me nl minder minderwaardig. Alles draait om contact. Over contact gehad. Hoe ik uit een automatisme zo veel zelf doe, de ander aan de kant laat staan ipv dat ik dan de ander erbij betrek en mee laat kijken. Kwam ook wel uit op het punt dat als ik als kind iets probeerde te vertellen over wat ik meemaakte bijv. op school dat er dan vaak heel weinig respons kwam (vanachter de krant: o leuk) en als ik een idee had of een keuze maakte dat dit meteen de grond in werd gestamt (zou je daar wel aan beginnen, je kan dit of dat nog niet eens, doe normaal e.d.). Ik ben zó gewend om mijn leven dan maar ‘alleen’ te leven, of iig niet snel iemand in te betrekken. Ik moet mezelf bijv echt aanzetten om eens wat te vertellen over mn dag, wat ik heb meegemaakt. Het voelt dan echt als een hoge drempel waar ik overheen moet. Mijn vriend vindt dit wel lastig, ik ben dan soms heel afstandelijk. Met psych afgesproken dat het toch echt te maken heeft met ‘gewoon doen’. Dus…hard proberen.