Besloten om traumaverwerking in de wachtstand te zetten. Mijn werksetting fungeert nl ook al zowat als therapie en dat is al vrij zwaar. Op school heb ik ook nog supervisie en ik heb nog PMT 2 x per maand.
Dan zou ik misschien na t halen van mn diploma over 10 mnd weer wat minder medicatie willen gaan slikken (waardoor waarschijnlijk mn ptss klachten weer sterker terug komen) en de traumaverwerking misschien wél handig is. Dus, deze keer door mezelf, maar het wordt wéér uitgesteld. Daar baal ik zelf best wat van, maar het kan gewoon niet anders. Ik kan niet én afstuderen én die therapie ondergaan. Snapte peut wel, dus ok. So be it.

Ik heb een tijd geprobeerd dingen te vertellen aan psy maar is niet gelukt. Nu heeft ze het weer met haar team besproken om te kijken of EMDR eventueel iets zou zijn. Nu is eruit gekomen dat ze denken dat ik dat ook niet aan kan (omdat ik daarnaast nog werk-studeer en dat al een grote belasting vormt en ik dat zeker niet op wil geven) en nu denken ze aan rescripting. Dat betekent letterlijk het herschrijven van herinneringen. Ik heb eerst nog een gesprek met de psychiater van de instelling omdat ze een breder beeld willen krijgen, ik wil iig niet meer medicatie. Dus even afwachten wat uiteindelijk de conclusie zal zijn…

vandaag therapie gehad, super zwaar. Wil steeds zo graag zo veel vertellen maar dan komt er juist niks. Ook wel kunnen aangeven. Veel straffende kant weer. Telkens weer uit elkaar gehaald. Ze was echt heel lief en nodigde me toch nog uit om wat te vertellen, maar alleen al bij de gedachte dat te moeten doen raakte ik zo in paniek. Stom want hoe moeilijk is het?? Baalde er weer erg van. Psych zei dat ik natuurlijk voor verwerking niet per se alle dingen hoef te vertellen, maar zoals het nu gaat heb ik er gewoon teveel last van, van beelden/herinneringen e.d. Nu gaat psych aan collega vragen of EMDR misschien een mogelijkheid is. Wel gezegd dat dat een vrouw moet zijn en dat zij er dan ook bij moet blijven. Lekker veel eisen dus…Maar was ok. Dus ben benieuwd. Was daarna echt super moe.

vrijdag PMT, gehad over dat ik een mail had gestuurd waarin ik schreef dat t veel bij me losmaakte. Kon niet vertellen hoe en wat maar hoefde ook niet. Ik moest 1 kussentje pakken en dit ergens weg zetten, dit was dan mijn straffende kant die ik zo symbolisch wegzette achter het gordijn en een roze dekentje over de stoel leggen, wat stond voor "het mag en kan, ik ben welkom".  Was wel een fijn iets. Tijdens een oefening kwam therapeute opeens naar me toe en werd ik angstig. Zag ze wel, daarna iets anders gaan doen en dat ging beter. Nagedacht over wat het nou was, ik herkende het: vaker als iemand onverwacht richting mijn kant op komt schrik ik. In therapie gisteren nog over gehad, peut linkte dit aan dat het vroeger voor mij vaak onveilig was als iemand (mn moeder) toenadering zocht en dat beweging richting mij (toenadering) me nu nog bang maakt. Zit wel wat in denk ik. Gehad over de verwarring die ik had als kind, wel toenadering willen van moeder, maar niet op de manier zoals het plaatsvond. Imaginatieoefening gedaan waarbij peut vroeg of ze het ‘beeld in mocht komen’ om mij te beschermen. Was ergens wel fijn. Ze zei: laat haar met rust, je zorgt voor verwarring, ga weg. Lukte me iets beter het toe te laten en te ervaren als iets wat ik echt nodig heb gehad destijds. Verder nog besproken wat ik wil: ik wil toch situatie die gebeurd zijn uit gaan spreken, niet om een reactie te krijgen, maar om het ‘er te laten zijn’, om de lading eraf te halen zodat ik wellicht minder last heb van PTSS klachten. Vond ze een goed idee. Zie er wel erg tegenop, ergens de angst dat ik me dan erg slecht ga voelen. Peut zei: je gaat je juist slecht voelen als je alles binnen houdt zoals nu…Ja is wel waar. Maar balans blijft lastig, moet toch na therapie meestal weer naar mn werk en wil er dan wel bij kunnen blijven. Heb gelukkig wel weer iets meer vertrouwen in peut dan aantal weken terug.

Vandaag therapie gehad. Was wel redelijk. eerst zat ik erg vast weer in: ik doe het niet goed genoeg. Haar kleine schets gegeven van hoe het in mijn hoofd gaat, was denk ik wel inzichtelijk. Ik voel me dan bijv rot en en niet heel positief in het gesprek, gedachten: ze vindt me een zeur, een last, ik moet het nu toch wel zelf kunnen, ik zou beter moeten weten, misschien heb ik wel ziektewinst, misschien denkt zij dat wel, ik wil zo hard mn best doen e.d.

Kwam nog grotere riedel uit dan bovenstaand, maar luchtte wel wat op. Mijn schema hoge eisen heeft zo ontzettend veel invloed. Dat is namelijk ook de compenstatie van mijn schema defect/schaamte. Als ik veel bezig ben met hoe goed ik het allemaal moet doen dan voel ik me nl minder minderwaardig. Alles draait om contact. Over contact gehad. Hoe ik uit een automatisme zo veel zelf doe, de ander aan de kant laat staan ipv dat ik dan de ander erbij betrek en mee laat kijken. Kwam ook wel uit op het punt dat als ik als kind iets probeerde te vertellen over wat ik meemaakte bijv. op school dat er dan vaak heel weinig respons kwam (vanachter de krant: o leuk) en als ik een idee had of een keuze maakte dat dit meteen de grond in werd gestamt (zou je daar wel aan beginnen, je kan dit of dat nog niet eens, doe normaal e.d.). Ik ben zó gewend om mijn leven dan maar ‘alleen’ te leven, of iig niet snel iemand in te betrekken. Ik moet mezelf bijv echt aanzetten om eens wat te vertellen over mn dag, wat ik heb meegemaakt. Het voelt dan echt als een hoge drempel waar ik overheen moet. Mijn vriend vindt dit wel lastig, ik ben dan soms heel afstandelijk. Met psych afgesproken dat het toch echt te maken heeft met ‘gewoon doen’. Dus…hard proberen. 

vanmorgen pmt gehad. stil gestaan bij het altijd bezig moeten zijn, moeten opruimen-afwassen e.d. e.d. Daarna verder gegaan met ademhalingsoefeningen, door in en uit ademing te combineren met bewegingen. Moest daarvoor op de grond liggen. Gewoon maar zo goed mogelijk mee gedaan. Ik denk dan: ik moet dit kunnen, niet zeuren e.d. Achteraf voelde ik me er heel naar bij. Zei ik ook wel. Maar wilde eigenlijk meteen weg. Voelde me zo kwetsbaar. Rotgevoel kwam door het feit dat ik eigenlijk gewoon zó over mn grenzen heen ga en daarnaast het gevoel blijf hebben dat ik het niet goed genoeg doe. De waardering van iemand is blijkbaar belangrijker dan wat ik wil. Maar kon er eigenlijk niet goed over vertellen want ken haar nog maar zo kort.

Ik wil je niet buiten spel zetten

Ik wil niet dat je me vervelend vind of boos op me bent

Ik wil niet dat je denkt dat ik een slachtoffer ben

Ik wil niet eeuwig zuchten en steunen om wat niet is geweest

Ik wil het zo goed doen dat ik het tegenoverstelde bereik

Ik wil het echt niet zoals het gaat

Ik ben er zo verdrietig van

Wil je me helpen om het anders te doen?

vorige week psych gesproken, eigenlijk alleen over moeilijkheden op t werk gepraat. vrijdag pmt gehad, ook over t werk gehad en oefeningen gedaan met voelen van lichamelijke sensaties (beetje mindfulness), afstand en nabijheid, controlled approach noemde ze t. vandaag weer therapie, maar zat veel in straffende kant. Was 6 weken geleden voor de helft afgebouwd met medicatie en dit niet verteld aan psych omdat ik de denkfout had-heb dat ze me niet vertrouwt en me dan niet wil steunen. Ze zei ze nu dat juist het achterhouden van dit soort dingen verstorend is voor de vertrouwensrelatie. Ja logisch eigenlijk, snap mn denkfout ook niet goed. Ik wil vanuit die straffende kant-schema hoge eisen zo graag laten zien dat ik het zelf-alleen kan, dat ik niemand nodig heb, dat ik erook naar neig de ander buiten spel te zetten. Lastig zowel voor de ander als voor mezelf, want leidt ertoe dat ik steeds weer minder deel over wat er in me omgaat, de straffende kant steeds meer macht krijgt en ik me uiteindelijk erg slecht ga voelen. Vond het erg lastig om te horen van psych dat ze dan niet zo goed meer weet wat ze met me aan moet. Neig dan sterk naar: zie je wel het heeft allemaal geen zin meer. Maar wil dat niet, want als ik me zo opstel dan is er ook niet die gelijkwaardigheid en autonomie die ik zo graag nastreef. Ik moet weer hard gaan vechten tegen die straffende kant…………Soms word ik daar zo moe van.

Vrijdag gesprek gehad. aantal zakelijke dingen besproken tov de combi met PMT die ik vanaf vrijdag volg. Psy had contact gehad met pmt therapeute, en na 5 keer gaan we met zn drieen even bij elkaar zitten om te kijken of t werkt. Verder wat verteld over t werk en waar ik daar tegenaan loop. Daarna de eerste keer PMT. Deden oefening: bij mn lichaam stilstaan en aandacht richten op ademhaling. Ging al na half uurtje fout: angst en hyperventilatie. Gelukkig bleef therapeute heel rustig en wast snel weer over. Daarna nog een soort mindfulness oefening gedaan, handelen in 4 stappen: plan bedenken, organiseren, uitvoeren, evalueren. Heel kort naar een voorwerp toe gaan en dit bekijken, aan luisteren, ruiken, voelen e.d. Bleek dat ik geneigd ben om organiseren en evaluaren over te slaan, handel heel impulsief. Herkende ik wel, maar gelukkig doe ik dat niet altijd (ivm werk). Qua het stukje ontspanningsoefening en ademhaling viel er wel een stukje op zn plek. Het grensoverschrijdend gedrag van mn moeder begon vaak met dat zij wilde dat ik dit soort oefeningen ging doen, vanuit haar ervaring met Yoga ofzo. Zie pmt therapeute over 3 weken weer, dan wil ik het er wel (al) over hebben, wil wat sneller open zijn over bepaalde moeilijke onderwerpen. Verder dit weekend een leuk festival gehad, dus dat was wel fijn.

Binnen in mij zeggen ze:

Het komt veel te dichtbij

Ik kan het niet

Neem afstand!

Heb jij de controle nog??

Ze pakken je

Zorg dat je vlucht nu het nog kan

Je moet het toch alleen doen

Hoe weet je dat je haar kunt vertrouwen?

Het is niet veilig

Je hebt geen rechten

Je mag geen ruimte innemen

Je moet stoppen!!!